نصف جهان

‏

سرپرست وزارت آموزش و پرورش روز گذشته با تاکيد براين که سيتستم آموزشي نبايد براي دختران و پسران ‏يکسان باشد خواستار بازگشت برنامه هاي نظام آموزش به قبل از سال 1328 و تعيين برنامه هاي متفاوت درسي ‏براي دختران و پسران شد. همزمان، مرکز پژوهش هاي مجلس در گزارشي با اشاره به نگراني دستگاه هاي ‏حکومتي ايران از افزايش تعداد دختران دانشجو، يادآور شد که دولت در دو سال گذشته در پذيرش دختران دانشجو ‏در رشته هايي مشخص دخالت کرده و ضريب هايي در نظر گرفته تا بتواند تعداد پسران بيشتري را روي صندلي ‏دانشگاه ها بنشاند. ‏

‎‎نگراني از سهم زنان در آموزش و پروش‎‎

به گزارش ايسنا ه سرپرست آموزش و پرورش در نشست "زن و سلامت معنوي‎ ‎با اشاره به گفته قبلي خود در ‏مورد تفاوت در آموزش دختر و پسر تاکيد کرد که يكسان سازي دختران و پسران دستاورد استعمار بوده است". ‏

علي احمدي با يادآوري اين که "54 درصد از كاركنان آموزش و پرورش را زنان و 48 و 4 دهم درصد از ‏جمعيت دانش‌آموزي را نيز‎ ‎دختران تشكيل مي‌دهند" نسبت به افزايش تدريجي نسبت فوق ابراز نگراني کرد و گفت ‏‏"مسووليت زنان در اين عرصه‎ ‎بسيار بيشتر و مهم‌تر است، چرا كه فرزندان دختر ما با فرزندان پسر مشابه و ‏يكسان‎ ‎نيستند؛ هر چند كه رسانه‌ها اين موضوع را به گونه‌اي ديگر منتقل مي‌كنند". وي با اشاره به برخي از ‏اظهارات‎ ‎گذشته خود در مورد ضرورت تفاوت در آموزش دختران و پسران در سنين خاص، تاکيد کيدکرد "تفاوت ‏بين دختران و پسران حقيقت مسلمي است كه هيچ گاه قابل انكار نيست و دختران و‎ ‎پسران در رده‌هاي سني خاصي ‏نيازهاي جسمي، روحي و عقلايي يكسان ندارند". علي احمدي "آينده‌ دختران و پسران را متفاوت دانست و گفت ‏‏"اگر چه زن و مرد از حيث‎ ‎انساني در پيشگاه خداوند يكسان هستند و ملاك سنجش آن‌ها عمل صالح است، اما در ‏حوزه‎ ‎كاركرد و آموزش و عملكرد در جامعه يكسان نيستند و افتراق‌هاي زيادي بين آن‌ها وجود‎ ‎دارد". ‏

سرپرست وزارت آموزش و پرورش با اشاره به اين که "دختران در 9 سالگي به سن تكليف مي‌رسند و پسران در‎ ‎سن 15 سالگي" گفت "آيا دليل آشكارتري در تفاوت بين دختران و پسران وجود دارد". ‏

سرپرست وزارت آموزش و پرورش از تلاش براي برنامه ريزي متفاوت تحصيلي ميان دختران و پسران خبر ‏داد، و گفت "اگر تا ديروز در اين زمينه‎ ‎غفلت صورت گرفته است، دليل نمي‌شود كه ما امروز اين موضوع را ‏ناديده بگيريم و از‎ ‎همين جا از همه كارشناسان و محققان در رابطه با اين موضوع كمك مي‌خواهيم". ‏

علي احمدي که در انتخابات رياست جمهوري برنامه ريزي ستاد انتخاتي احمدي نژاد را به همراه دامادش مهرداد ‏بذرپاش برعهده داشت با نقل خاطره اي گفت "يك‌بار فردي به من گفت‎ ‎تا سال 1328 برنامه‌هاي تعليم و تربيتي ‏براي دختران و پسران متفاوت بوده است و از‎ ‎آن به بعد بوده كه اين آموزش‌ها يكسان شده است" وي تاکيد کرد ‏‏"آيا اين روند نيز يكي از دستاوردهاي‎ ‎استعمار نبوده كه به ما تحميل شده است؟" علي احمدي همچنين گفت "در ‏حال‎ ‎حاضر آموزش متفاوت دختران و پسران در آموزش و پرورش را در دستور كار كارشناسان و‎ ‎محققان قرار ‏داده‌ايم و به دنبال پيدا كردن شواهد بيشتري در اين رابطه هستيم". ‏

سرپرست وزارت آموزش و پرورش گفت: "مدارس و واحدهاي آموزشي‎ ‎دختران و پسران مقتضيات خاص خود ‏را مي‌طلبند، و نوع تعامل اوليا و مربيان در‎ ‎مدارس دخترانه و پسرانه متفاوت است و حتي مقاطع تحصيلي ‏دختران و پسران بايد متفاوت‎ ‎باشد". ‏

وي رسانه ها را عامل بخشي از مسايل دانش آموزان عنوان کرد ولي از اعمال سانسور بر مطبوعات و رسانه ها ‏در کشور ابراز خوشحالي کرد و گفت "خوشبختانه رسانه‌ها در جامعه ما به طور نسبي تحت كنترل هستند و ‏مدرسه و خانواده‎ ‎بايد دست به دست هم بدهند تا به انفعال بيشتري دچار نشويم، هر چند كه در حال حاضر‎ ‎نيز ‏خيلي چيزها را از دست داده‌ايم و در بسياري از موارد عقب نشيني‌هاي زيادي‎ ‎كرده‌ايم". ‏

‎‎نگراني از ورود بيشتر دختران به دانشگاه‎‎

در واکنشي جداگانه، مركز پژوهش‌هاي مجلس با اشاره به افزايش تدريجي تعداد پذيرفته‌شدگان دختر در مراكز ‏دانشگاهي تاکيد کرد که افزايش دختران در دانشگاه‌ها و موسسات آموزش عالي كشور، در دولت احمدي نژاد ‏نگراني‌هايي ايجاد کرده است. به نظر مرکز پژوهش ها اين نگراني هم از حيث اجرايي است (تامين خوابگاه، ‏حفاظت آنها در برابر آسيب‌هاي اجتماعي احتمالي و...) و هم از حيث آثار و نتايج اجتماعي و اقتصادي آن ‏‏(بلا‌استفاده ماندن بخشي از هزينه‌هاي صرف شده براي تربيت نيروي متخصص، تغيير جنسيتي بازار كار و... ).‏
‏ ‏
به نظر اين مركز اگر افزايش حضور زنان و دختران در دانشگاه‌ها متناسب با "توانايي جسماني و وضعيت ‏رواني" آنان نباشد، "تعادل اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي ميان زنان و مردان جامعه" به هم خواهد خورد و اين ‏مساله در درون خانواده‌ها تاثيرات مخربي بر جاي خواهد گذاشت.‏

مهمترين قسمت از آماري که به گفته مرکز پژوهش ها موجب نگراني شده از اين قرار است که تعداد ‏شركت‌كنندگان زن در كنكور از 42 درصد به 65 درصد و ميزان پذيرفته‌شدگان نيز از 32 درصد به 65 درصد ‏ارتقا يافته است. ‏

گزارش مرکز پژوهش ها يادآوري کرده که سازمان سنجش در سال 1385 (براي 26 رشته ) و در 1386 (براي ‏‏39 رشته ) با اعمال سياست گزينش، ضرايبي را ‌ به صورت 30-40 درصد زن، 30-40 درصد مرد و مابقي به ‏صورت رقابتي ‌ براي توزيع دانشجويان بر حسب جنسيت در نظر گرفته كه اين امر تاكنون "در مراجع و مجامع ‏كارشناسي به دقت واكاوي و بررسي نشده است"‏‎.‎

‎‎سابقه سهميه جنسيتي‎‎

آمار موجود حاکي از آن است که در بيش از 70 سال که راه اندازي و تاسيس دانشگاه در ايران گذشته تا سال ‏‏1377 ‏‎ ‎نسبت پسران راه يافته به دانشگاه از دختران بيشتر بود، اما از اين سال که براي نخستين بار دختران با ‏اختصاص بيش از 52 درصد ورودي دانشگاه‏‎ ‎هاي کشور چنين نسبتي را به نفع خود تغيير دادند، تا کنون در چند ‏مرحله مقامات وزارت‎ ‎علوم، سازمان سنجش، و برخي از مقامات دولتي خواستار اجراي سهميه بندي جنسيتي ‏براي‎ ‎محدود کردن ورود دختران به دانشگاه شده اند. ‏

اواخر فروردين سال 82 حسين رحيمي رييس وقت سازمان سنجش از "ايجاد سقف‌ 50 درصدي‌ در برخي‌ از ‏رشته‌هاي‌ تحصيلي‌‏‎ ‎آزمون‌ سراسري‌ از قبيل‌ كشاورزي‌، زراعت‌، آبياري‌، باغباني‌، ماشين‌آلات‌كشاورزي‌، ‏مهندسي‌مواد، مهندسي‌معدن‌، پزشكي‌، و فيزيوتراپي‌ براي‌‏‎ ‎داوط‌لبان‌ دختر" خبر داد، و گفت که "چنين سهميه بندي ‏مي‌توانند تاثير بسزايي‌ در‏‎ ‎حفظ‌ تعادل‌ آماري‌ هرم‌ جنسي‌ دانشگاهها داشته‌ باشد". ‏

رحيمي هم چنين "نبود تعادل‌‏‎ ‎در هرم‌ جنسي‌ دانشگاهها، را يكي‌ از دلايل‌ احتمالي‌ موثر در افت‌ كيفي‌ برخي‌‏‎ ‎رشته‌هاي‌ تحصيلي" ذکر کرد و ادعا کرد که "چنانچه‌ سياست‌ پذيرش‌جنسي‌ در رشته‌هاي‌‏‎ ‎تحصيلي‌ اتخاذ شود، ‏كيفيت‌ علمي‌ دانشگاهها نيز ارتقا مي‌يابد". ‏

اعمال سهميه بندي جنسيتي مورد نظر رييس سازمان سنجش در دفترچه هاي کنکور سال‎ 83 ‎اعتراض هاي ‏بسياري را بر انگيخت و دامنه آن‎ ‎تا نمايندگان مجلس ششم را نيز دربر گرفت و 156 نماينده مجلس ششم در نامه ‏اي از‎ ‎خاتمي خواستند تا سهميه بندي جنسيتي در کنکور را لغو کند. به دنبال تدام اين‎ ‎اعتراضات رييس جمهور ‏وقت دستور لغو سهميه بندي جنسيتي در کنکور را صادر و اعمال‎ ‎احتمالي آن را مشروط به انجام بررسي هاي ‏کارشناسي بيشتر کرد. ‏

اما با تغيير ترکيب مجلس هفتم به نفع اصولگرايان و پس از آن يکدست شدن قدرت گروهي از اصولگرايان ‏اعضاي مجلس هفتم طرحي را ارائه کردند تا سازمان سنجش با سهميه بندي جنسيتي در کنکور بايد محدوديت ‏هايي را براي‎ ‎ورود دختران به دانشگاه اعمال کند. ظاهرا در همين راستاست که مرکز پژوهش هاي مجلس ديروز ‏اعمال سهميه بندي جنسيتي در کنکور با هدف کاهش ورودي دختران به دانشگاه را مورد تاکيد قرار داده است.‏

‏"جمهور" در حاشيه افزوده شدن بر تعداد رد صلاحيت ها توسط هيات هاي نظارت مي نويسد:‏

اين اتفاق که ابعاد آن تا چند روز آينده به شکل کامل و روشن مشخص خواهد شد، تنها يک پيام از سوي ‏اقتدارگرايان براي کساني که به هر شکل براي آينده ايران نگران هستند، دارد: "ما اصلاح ناپذيريم".‏

ديگر سخن از حضور به هر شکل در انتخابات مضحک و غيرعقلايي خواهد بود. انتخاباتي که در بهترين شرايط ‏و در صورت تشکيل مجلسي دموکراتيک نيز با وجود ساختار معيوب و تسلط کامل شوراي نگهبان بر قوه فانون ‏گذاري، کم اثر و ناکارآمد است در شرايط فعلي حتي امکان تشکيل حداقلي همچون مجلس هفتم نيز وجود نخواهد ‏داشت.‏

‎‎به خدا که راحت شد‎‎

روايت "اکبر منتجبي" از خبر مرگ بورقاني اين است که بخش هايي از آن را مي خوانيم:‏

ميان خواب و بيداري مي راندم. جرات نکردم به سهام زنگ بزنم که مبادا راست باشد. در بيمارستان نيما فاتح را ‏ديدم. او هراسان تر از من. من از بدتر او. کشيک شب از ما پرسيد کي بوده؟ خبرنگاره؟ و ما بي اعتنا رفتيم سمت ‏اورژانس. و بعد يک به يک چهره هاي ريز و درشت سياسي مي آمدند. که رسيدم به سهام و مادرش و حاج آقا ‏معمار. بغض و گريه و تسليت. ‏

ناله سهام در گوش مادر که: "به خدا راحت شد از اين زندگي. مي ماند که چي بشه." مادر سهام را دلداري داد. ‏رضا خاتمي با پدر صحبت کرد. که "همه چيز و همه کارها انجام شده." سينه ديوار بچه هاي مشارکت ايستاده ‏بودند. انگار جلسه شوراي مرکزي بود. ‏

‎‎از وزيرش، جلوتر بود‎‎

‏"نيک آهنک کوثر" هم راوي خاطره اي از ملاقات با بورقاني است:‏

من و جواد کاظمي رفته بوديم دفتر بورقاني در ميدان تختي. شنيده بوديم که دارند برايش مساله ميسازند. گمانم ‏جواد، بحث نشريات زرد را پيش کشيد، و بورقاني از وجود آنها هم حمايت کرد. اگر خطا نکرده باشم، گفت بخش ‏عمده روزنامهخوان شدن خيليها به خاطر وجود همانهاست. برايم جالب بود. نگاه تبعيض آميزي به نشريات ‏نداشت.‏

من زماني از مهاجراني خوشم ميآمد، و بعدها نگاه خوبي به او نداشتم. بخصوص بعد از رفتن بورقاني از وزارت ‏ارشاد. ظريفي ميگفت که ناراحتي مهاجراني بابت اين است که معاونش از خودش جلوتر است و رسانهها به ‏خاطر احمد بورقاني دارند پيشرفت ميکنند که با سياسيبازيهاي عطا نميخواند. مهاجراني حراف بود و زنبور ‏بيعسل، و بورقاني اهل کار بود و مرد عمل.‏

‎‎بيچاره من، بيچاره ما‎‎

‏"هوشنگ دوداني" در حاشيه ي مرگ نامنتظره احمدبورقاني اين گونه مي نويسد:‏

مردم ايران اگر بدانند بر آنها چه مي‌رود؛ در يک چشم به هم زدني همه چيز را زير و زبر مي‌کنند. شک ندارم. و ‏اگر چنان نمي‌کنند، نمي‌دانند بر آنها چه مي‌رود. من دريافته بودم احمد بورقاني مي‌دانست بر او و مردمان ايران ‏چه مي‌رود. هولناک است. و من اين را چندي از دوم خرداد هفتاد و شش نگذشته دريافته بودم و نگرانش مي‌شدم. ‏و کم نبودند کساني که مي‌دانستند او مي‌داند. براي همين بود که آخرين يادمان من پيش از صندوقچه‌نشيني او يک ‏آي، آي، آي دوست داشتني است. بيچاره احمد بورقاني. بيچاره ما. بيچاره من. ‏

‎‎سکوت کرد و از درون سوخت‎‎

واکنش جميله کديور در "مکتوب" به اين خبر اينگونه است:‏

بورقاتي از جمله انسان هاي استثنايي بود که مي خواست با حقيقت زندگي کند، براي مصلحت ارزشي قائل نبود و ‏صداقت متاعش بود. افرادي چون بورقاني خود را در جامعه اي مي بينند که فضاي زندگي و تنفس براي آنان روز ‏به روز و لحظه به لحظه تنگ تر و بسته تر مي شود؛ سکوت مي کنند و از درون مي سوزند؛ لبخند مي زنند و ‏ميان خنده مي گريند... ‏

بورقاني در همه عمر کوتاهش نگذاشت حقيقت قرباني حفظ وضع موجود شود. وقتي ديد نمي گذارند و نمي تواند ‏از حقيقت در عرصه حکومت دفاع کند، به عرصه عمومي بازگشت، مقاله نوشت و شاهد زمانه خويش شد. ‏

‎‎بياييد جلو تا خدمت تان عرض کنم!‏‎ ‎

‏"بهزاد افشاري" به نقل از بولاگ "زير تيغ" راوي کتک زدن يک خبرنگار توسط محمدباقر قاليباف است:‏
محمد باقر قاليباف ديروز خبرنگار ايران را کتک زد. اين يعني رياست جمهوري پر! الان که خبر را خواندم ‏خشکم زد! واقعا چطور او حاضر شده يک خبرنگار را جلوي چشمان همه حتي مهدي چمران کتک بزند؟ وبلاگ ‏زير تيغ نوشته : ‏

هنگامي که قاليباف به همراه مهدي چمران وارد موزه آزادي واقع در طبقه ي زيرين ميدان آزادي شدند از سقف ‏موزه روي سرشان آب چکه مي کرد و خبرنگار روزنامه ايران با ديدن اين صحنه ضبط صوت ديجيتالي خود را ‏روشن مي کند و از سردار قاليباف مي پرسد: "آقاي قاليباف چرا در عموم پروژه هاي شهري نوعي شتابزدگي ديده ‏مي شود؟" سردار قاليباف در حالي که به شدت خشمگين بوده به ايشان مي گويد: "بياييد جلو تا خدمتتان عرض ‏کنم." ‏

‎‎اتمام حجت‎‎

روز اول گزارش هفتگي"آزادنويس" مطلبي ست در حاشيه بيانيه 350 فعال سياسي و اجتماعي که نسبت به ‏سياست هاي خارجي نظام و تبعات آن براي منافع ملي کشور هشدار داده بودند:‏

مردمي که قرار است مخاطب چنين بيانيه‌اي باشند خودشان دارند از زور گراني ضعف را مي‌چشند، مذهبي هم که ‏باشند يک بار که بروند سوريه متوجه آزادي لباس پوشيدن مردم و فروش بدون ممنوعيت سي‌ دي‌هاي رقص و ‏آواز عربي مي‌شوند و تفاوت‌ها را مي‌بينند. يک کمي بهترشان هم که پايش برسد به دوبي؛ اصولأ از فرودگاه ‏درنيامده فک و فاميل حکومت را به همديگر وصلت مي‌دهد. بنابراين براي اثبات خرابکاري‌هاي داخلي‌ و خارجي ‏حکومت به مردم عادي بيانيه دادن لازم نيست. مي‌ماند خواص، که باز انتشار چنين بيانيه‌اي براي‌شان مثل کار ‏آرايشگرهايي‌ست که از بيکاري سر همديگر را مي‌تراشند. ‏

پس اين بيانيه به چه کاري مي‌آيد؟ اگر خودسانسوري‌ وجود نداشت؛ اين بيانيه مي‌توانست اتمام حجت با حکومت ‏باشد، يعني همان حرفي که مهندس بازرگان در دادگاه نظامي دوره‌ي شاه گفته بود که ما آخرين نسلي هستيم كه با ‏شما با چنين ادبياتي حرف مي‌زنيم. ‏

‎‎چرا منابع مالي انتخاباتي مشخص نيست؟!‏‎ ‎

‏"اميدمعماريان" از عدم شفافيت مالي در ساختار سياسي و انتخاباتي ايران مي گويد:‏

يکي از مواردي که در خصوص انتخابات درايران وجود دارد وبه نظرم انعکاس دهنده وضعيت کلي کشور است، ‏عدم شفافيت در اعلام منابع مالي کمپين هاي انتخاباتي کانديداهاي رياست جمهوري ومجلس و يا مجلس خبرگان و ‏وشوراي شهر است. يعني ما نمي فهميم هيچ وقت که فلان شخص يا سازمان ويا نهاد چقدر به فلان کس پول داده ‏است و يا چه امکاناتي دراختيار کانديداهاي خود قرار داده اند. همه هم ظاهرا پذيرفته اند که کسي دراين زمينه ‏چيزي نگويد وکسي هم کاري نمي کند که زمينه هاي قانوني اجباري شدن چنين اعلامي فراهم آيد. ‏

‎‎تشريف بياوريد براي سنگسار‏‎‎

‏"عبدالقادر بلوچ" در حاشيه اظهارنظري از يک مسئول ايراني در سيستان و بلوچستان که خواسته است کتابخواني ‏تبديل به يک سنت رايج در ايران بشود، طنزنوشته اي دارد کوتاه و خواندني:‏

زندانيان محترم کتابي را که امروز برايتان مي‌خوانم آئين دوست يابي ديل کارنگي است.‏
‏- آقا! آقاي محترمي که فردا بناست اعدام بشي گوش بده...ديل کارنگي توي کتاب خودش مي‌گه...‏
‏- برادر اجازه؟‏
‏- بفرمائيد.‏
‏- برادر غروب بناست دست راست و پاي چپ منو قطع کنن. من مي‌تونم برم بيرون؟
‏- نه جانم. تو اتفاقاً بيشتر احتياج داري. ديل کارنگي که براي دست و پا دارا کتاب ننوشته.‏
داشتم مي‌گفتم: ديل کارنگي که يکي از نويسندگان...‏
‏- تق...تق...تق
‏- بفرمائيد تو
‏- برادر، اون خواهري که تو کلاستون هست، بايد تشريف بياره ببريم سنگسارش کنيم.‏
کلاس شلوغ مي‌شود. برادران، خواهر را مي‌برند. کتابخوان سرسام گرفته. يکي مي‌گويد دوست به چه درد ما ‏مي‌خورد. يکي داد مي‌زند ما اگه دوست داشتيم وضعمون بهتر از اين بود.‏
برادر با کلتش چند تير به سقف کلاس مي‌زند. کلاس ساکت مي‌شود! ‏

‎‎بي اخلاقي در ورزشگاه هاي ايران‎‎

‏"ايمان امروز" از وضع بد و منحط فضاي اخلاقي حاکم بر ورزشگاه هاي ايران نوشته است:‏

در ورزشگاههاي فوتبال ايران، پرتاب سنگ و اشياء آتش‌زا و گازهاي سمي به درون زمين و به سوي داور که ‏بي‌طرف‌ترين و دادگرترين افراد مسابقه است، به يک عادت و رسم تبديل شده. در ورزشگاههاي فوتبال ايران؛ ‏اگر از واژگان رکيک و غيراخلاقي استفاده نکني، اگر به تيم مقابل، به بازيکن حريف، به سردسته‌ي رقيب و به ‏داور توهين نکني، با "چشم ديگر"ي تو را مي‌نگرند. چون حالا ديگر ناسزا گفتن و بددهني کردن را به بخشي از ‏فرهنگ ما تبديل کرده‌اند.‏

‎‎برائت از نومحافظه کاري‎‎

‏"کالاتاکسي" در معرفي کتاب تازه منتشر شده اي از فوکوياما يعني "امريکا بر سر تقاطع" مي نويسد:‏

خوبي فوکوياما براي سياستمداران ايراني اينست که مسايل را صرفا سياسي نمي بيند و ديد خوبي نسبت به اقتصاد ‏دارد. همچنين او به آزادي هاي سياسي بصورت مطلق نمي نگرد و پيش شرط هاي لازمي همچون شرايط ‏اقتصادي را براي آن در نظر مي گيرد.‏

او در اين کتاب به طور خلاصه، به جريان شناسي سياسي در آمريکا پرداخته و اصول و تاريخ تفکر نومحافظه ‏کاري را مي شکافد و عملا نشان مي دهد که دولت بوش آن قدرها هم که گفته مي شود با نومحافظه کاري مرتبط ‏نيست. ‏

‎‎سکولار و مذهبي، همپاي هم‏‎‎

ناهيد کشاورز در "مدرسه فمينيستي" ياداشتي در باره ماهيت مذهبي يا سکولار فعالان کمپين يک ميليون امضا ‏نوشته است:‏

ايده اصلي کمپين، توسط جمعي سکولار مطرح شده است. جمعي که داراي هويت سکولار است اما آميزه اي است ‏متشکل از افراد دين باور و غير مذهبي. برخي از فعالان زنان به اين نتيجه رسيده اند که براي کار در ميان مردم ‏و ايجاد حساسيت نسبت به حقوق برابر، مي بايست باورهاي مردسالارانه اي که با باورهاي ديني آنان گاه پيوند مي ‏خورد را به چالش کشيد. چرا که اسلام نيز همچون بقيه اديان، نمي تواند از زمينه اجتماعي و فرهنگي خود جدا ‏باشد.‏

‎‎زردنويسي سياسي‎‎

‏"ملکوت" زردنويسي سياسي را هم تقبيح مي کند:‏

در روزنامه‌نگاري ايران البته دو نوع روزنامه‌نگاري زرد داريم: زردنويسي سياسي و زردنويسي عوامانه. ‏زردنويسي سياسي البته شاخه‌اي از همان زردنويسي عوامانه است. يعني اگر تا ديروز «عوام» ذوق مي‌کردند از ‏با خبر شدن از اسرار زندگي خصوصي فلان هنرپيشه، الآن «رقباي سياسي» بر ملا شدن و بر ملا کردن اسرار ‏زندگي خصوصي سياست‌مدار رقيب را فرض واجب مي‌شمارند و مهم نيست که آن بخش زندگي خصوصي رقيب ‏واقعاً چه ربطي به اختلاف‌نظرهاي سياسي‌شان دارد.‏

‎‎کاستي انديشه‎‎

و سرانجام محمد جواد کاشي نيز در روزهايي که به سالگرد انقلاب اسلامي نزديک مي شويم در "زاويه ديد" مي ‏نويسد:‏

هيچگاه باور نکرده‌ام که انقلاب يک رخداد تصادفي، سطحي، خطا و کنشي غير عقلاني بوده است.نه تنها بر اين ‏باور نبوده‌ام، بلکه بر اين نظرم که ناديده انگاشتن اهميت رخداد انقلاب، کاستي مهم انديشه و استراتژي‌هاي سياسي ‏ما در ايران امروز است. ‏